viernes, 3 de noviembre de 2017

Quan sigui gran jo vull ser mallorquí, de Isabel Díaz y Lourdes Calafat

Autoras: Isabel Díaz Ferrer; Lourdes Calafat Nadal
Fecha: 1ª ed. (10/03/2016)
155 páginas;
Tamaño: 21x15 cm
Catalán
ISBN: 8460859800
Encuadernación: Rústica con solapas

Sinopsis:
 Quan sigui gran jo vull ser mallorquí per caminar tot el vespre i arribar a Lluc a peu i per aprofitar el viatge per dur-te un tassó d'aigo i per dir que estic emprenyat quan estigui ben enfadat i per donar-te es net quan t'expliqui el que he fet i per fer córrer les cortines quan em molesti el Sol i perquè m’enviïs a pixar i a jeure quan ja no en vulguis saber més i per torrar llonganisses i botifarrons a tots els foguerons.

Opinión:
Impresión: Entretenido pero mejorable

¡Ya estoy aquí con otro libro intraducible! Lo sé, lo sé, no tengo remedio. ¿Qué hago aquí reseñando un libro que no vais a leer porque no solo no domináis el catalán sino que tampoco sois de Mallorca? Pero bueno, yo os lo doy a conocer como curiosidad.

¿De qué va este libro? Pues cosiste en una recopilación de frases y expresiones típicas de Mallorca escritas con una tipografía chula y algún dibujito. Ha sido un libro entretenido, fresco, que se lee en nada, curioso y que provoca sonrisas cómplices. Solo si estás familiarizado con estas frases podrás sentirte identificado, pero incluso si no lo estás te pueden parecer interesantes.

Yo lo leí con mi abuela, que le pareció entretenido, aunque para mi sorpresa no se sintió tan identificada como pensaba. Aquí va una lista de algunas características del libro y algunos defectos que he encontrado de cosas mejorables:

- No se ofrecen variantes de las frases: no en todos los pueblos se dice una misma expresión igual y existen muchas versiones diferentes que se hubieran podido incluir perfectamente porque había espacio.

- Algunas páginas estaban muy vacías: faltaban más ilustraciones o hacer la letra más grande porque quedaba un poco cutre.

- Las ilustraciones no son gran cosa: son bastante simples y en muchas ocasiones no tenían mucho que ver con la frase. Además, para financiar el libro, incluye algunas páginas con publicidad de empresas de aquí, cuyas ilustraciones y publicidad están más trabajadas que las del libro

- El papel es de muy buena calidad: perfecto para este tipo de libros con ilustraciones

- El texto introductorio de dos páginas sobre qué significa ser mallorquín: me ha gustado mucho, me hubiera gustado encontrar más textos así a lo largo de todo el libro, quizás con impresiones de gente al azar exaltando su sentimiento de pertenencia a la comunidad.

- Iba a quejarme sobre la selección de frases, porque he notado que faltaban algunas muy conocidas, pero también es cierto que este tipo de expresiones no son tan comunes en la ciudad como en el campo, de manera que se entiende que hacer la selección no ha sido fácil.

- Poca investigación: se incluyen expresiones que no son exclusivas de aquí, algo que no me ha parecido acertado. Quizás en un afán por conectar con la gente más de ciudad que está familiarizada con esas expresiones se han incluido, pero no me ha parecido bien, deberían haberse depurado. Si hablamos de cosas de aquí, hablamos de cosas de aquí, no sé, encontrarme con frases como "posar sa mà en es foc"(poner la mano en el fuego), "anar-me'n a l'altre món" (irme al otro mundo), "m'ha caigut l'ànima als peus" (caerse el alma a los pies), "anar peix" (ir pez [no saber algo]). Incluso hay una medio en castellano: "Quan sigui gran vull ser mallorquí per dir-te: Amigo, quina noche que vàrem tenir!" me ha parecido de mal gusto porque sí, algunos jóvenes lo dicen pero no es algo propio.

Y ahora os dejo un par de ejemplos que pueda que os parezcan curiosos. Hay páginas más coloridas, pero estas precisamente las he escogido para mostraros a qué me refería con espacios vacíos. Todas las expresiones empiezan por "Cuando sea mayor quiero ser mallorquín para/porque":



1) Literalmente: Hacer sábado los martes por la tarde. "Hacer sábado" significa hacer limpieza y tradicionalmente se hacía en sábado pero ahora es en cualquier día de la semana.
2) Literalmente: Las piernas me hagan higo cuando esté muy cansado. Se refiere al momento en que estás tan cansado que las piernas te tiemblan.



3) Literalmente: Para decirte no seas manzana cuando hagas de malcriada. "Ser manzana" es sinónimo de ser "tonta" (curiosamente esta expresión no tiene equivalente masculino y solo se le puede decir a una mujer).
4) Literalmente: Llegar misas dichas cuando llegue tarde. "Arribar misses dites" significa llegar tarde.

Y eso es todo. ¿Qué os ha parecido el libro? ¿Curioso? ¿Habíais oído alguna de estas expresiones? ¿Tenéis alguna especial en vuestra zona? ¿Sabéis de algún otro libro así?

PUNTUACIÓN...2'5/5!


martes, 31 de octubre de 2017

Frases memorables: El jardín de los hechizos


"Cuando eres feliz por las cosas que te pasan, esa felicidad te llena. Cuando lo eres por las que les pasan a otros, te desborda."

Los seres humanos somos egoístas por naturaleza, incluso cuando ayudamos a los demás. Podemos engañarnos a nosotros mismos y decirnos que lo hacemos por los otros, pero en el fondo, lo hacemos por nosotros. Porque ayudar a los demás nos hace sentir bien con nosotros mismos. Siempre guardo el último trozo de pizza para mi hermano, ayudo a mi madre cuando no se lo espera, ayudo a los demás en las clases,..."Oh qué persona más altruista y generosa eres, Laura, vamos a hacerte una estatua". No. No lo hago por ayudar a los demás. Lo hago porque ayudar a los demás me hace sentir bien. Incluso cuando hacemos algo que nos perjudica pero beneficia a los demás, lo hacemos porque ayudar al prójimo nos hace sentir bien.

¿No os parece que la cita es cierta? Ayudar al otro es algo que nos hace felices. Por ejemplo (esta soy yo, tratando de hablar sobre literatura en cualquier ocasión, aunque no pegue con el tema), nuestro libro favorito. ¿No lo recomendamos a todo quisqui? No lo hacemos para que los otros disfruten de esas historias, lo hacemos porque necesitamos fangirlear con alguien, revivir la historia, hacer que otra persona sufra lo que hemos sufrido nosotros con ese libro.¿Quién de vosotros, tras recomendarle un libro a alguien, no se ha quedado mirando a esa persona y le ha preguntado "¿Qué te ha parecido?" con una sonrisa lobuna? En mi caso, la sonrisa desborda mi rostro.

Y ¿de donde sale esta cita? Pues la he sacado de El jardín de los hechizos, de Sarah Addison Allen. Normalmente suelo lanzaros a leer mi reseña del libro y obligaros fervorosamente a que lo leáis (por las razones mencionadas en el párrafo de arriba), pero esta vez no será así. El libro fue bueno. Entretenido. Una buena combinación de magia, romance y realismo. Además, los personajes son adultos, algo que se agradece entre tanta novela New Adult. Pero para mi gusto, le falto algo para que me enganchara, quizás es que yo buscaba un poco más de magia. Aún así, os dejo la reseña por si queréis darle un vistazo, puede que sí sea de vuestro estilo. 

PD: Desde aquí, mis más sinceras disculpas a Espe por obligarte a leer todos mis libros favoritos y aguantar mis mensajes de voz. Tienes que saber que bebo de tus palabras y que escucharte es como volver a leer el libro de nuevo. De verdad, siento hacerte leer libros que te hagan sentir tanto, pero ¿acaso no son solo esos los libros que verdaderamente merece la pena leer? Por cierto, estoy a la espera de tu opinión sobre La canción secreta del mundo.

sábado, 28 de octubre de 2017

Saga Medianoche, Libro II: Adicción, de Claudia Gray

Nº de páginas: 344 págs.
Editorial: DEBOLSILLO
Lengua: CASTELLANO
Encuadernación: Tapa blanda
ISBN: 9788499083216
Año edición: 2014
Traductor: ROSA PÉREZ PÉREZ

Sinopsis:
Tras una larga temporada sin verse, Bianca y Lucas buscan la forma de infringir las estrictas normas de la Academia Medianoche para poder continuar con su intensa y complicada historia de amor. Pero, ¿hasta dónde están dispuestos a llegar?
Nadie sabe tan bien como ellos que el amor mata o muere...

Opinión:

Había pensado dejaros un link a la reseña de la primera parte y quedarme tan pancha (qué vaga eres). ¿Os lo imagináis? Hubiera sido bueno. Pero no, que luego mi blog pierde prestigio (¿eso implica que lo ha tenido en algún momento?). En general mi opinión acerca de este libro no ha variado con respecto el primero. Como punto a favor, ya he aceptado la relación entre Bianca y Lucas (pese a que sigue sin gustarme), no hay tanto magroneo entre ambos porque se ven muy poco y se introduce una nueva trama. Además, Balthazar cobra más protagonismo <3

Iré poco a poco. Sobre el romance, como ya os he dicho, sigue la relación física entre Bianca y Lucas. Sí, física y nostálgica, porque cuando están juntos solo se besan y cuando están separados solo piensan en esos momentos que pasaron juntos. Además, las pocas ocasiones que tienen para verse, en lugar de hablar, aclarar sentimientos o ponerse al día o se besan apasionadamente, o están con otras personas haciendo cosas. Que es en plan, "¡¿pero por qué no aprovecháis el tiempo?!" En fin.

Como ya había mencionado, Balthazar cobra más protagonismo y es que el pobre está coladito por Bianca. Normalmente los triángulos amorosos no me suelen gustar, pero en este caso es diferente. Para empezar, Bianca tiene claro desde el principio que le gusta Lucas, pero siente cierta atracción por Balthazar al ser un vampiro. Además, hay algo que justifica la atracción de Balthazar por Bianca. Por si no ha quedado claro, yo soy #TeamBalthazar. Balthazar y Bianca encajan mucho más que Bianca y Lucas; ellos como mínimo hablan, se nota una amistad y que tienen cosas en común. En principio parece que no terminarán juntos, pero quién sabe si la autora nos da una sorpresa.

Lucas ha mejorado un poco. Sobre todo me ha gustado el dilema al que se enfrenta, pues está saliendo con un ser al que durante toda su vida le han enseñado a odiar. Además, Bianca le rompe los esquemas y le hace ver que no todos los vampiros son malvados. Por no hablar de que estar con ella es traicionar a los suyos. Eso me ha gustado. Creo que la historia contada desde su punto de vista hubiera sido más interesante. También es cierto que en este libro pierde parte de ese halo de chico malo y se vuelve un poco marioneta de Bianca, pero eso lo atribuyo a su confusión interna.

Bianca, en cambio, cada vez me gusta menos. Ha pasado de ser una chica tímida y obediente a una chica rebelde y mentirosa que hace lo que le viene en gana para conseguir su propio beneficio. Comete muchas estupideces y no me gusta su forma de pensar. Es una persona muy intolerante e inmadura. Especialmente me ha molestado que no supiera ponerse en el lugar de Lucas y que no entendiera el dilema al cuál se enfrenta él. Ella no se adapta, quiere que los demás se adapten a ella. Mientras Lucas reflexiona sobre si los vampiros son malos o no, ella no lo hace. Y lo que menos me ha gustado: que a Bianca le parezca increíble que Lucas no quiera convertirse en vampiro (renegando de sus creencias, su religión, su familia, sus amigos, el mundo que ha conocido, para unirse a aquellos seres que ha odiado toda su vida) para estar con ella toda la eternidad.

Sobre el tema vampírico, hay muchas cosas que me fallan. Me sigue faltando información sobre el mundo de los vampiros. Hay muchas cosas sobre ellos que no se explican y que no entiendo. Ni siquiera se habla de su sistema de gobierno, ni las reglas, ni sus tradiciones. Además, no parecen vampiros. Sí, beben sangre, pero a parte de eso, no le veo mucha diferencia con los humanos. No parecen más fuertes ni muy poderosos, la verdad. Y su comportamiento y su forma de ser es de adolescentes. Que sí, que justifican esta actitud con lo de que "no maduran más allá de la edad que tenían", pero no sé, esta excusa no me convence.

Además, la actitud de Bianca respecto a los vampiros me tiene muy nerviosa, porque ahora quiere ser un vampiro, ahora no. ¿Se puede renegar de ser un vampiro? ¿Cómo, si necesita beber sangre elija lo que elija?

Antes ya sabía que eran todos vampiros, ¿por qué ahora lo ve desde otra perspectiva? No lo entiendo...

En cuanto a la trama, en este libro toma un giro muy inesperado. Espero que se profundice más en esta trama que ha surgido, porque parece interesante, pero al igual que con el tema vampírico, no termina de estar desarrollada. Ya se verá. De todas formas, me sigue pareciendo una trama interesante para todo aquel que quiera adentrarse en este tipo de libros.

En conclusión, un libro que ha mejorado ligeramente en comparación con la primera parte. La protagonista me parece muy inmadura, pero los otros personajes han mejorado ligeramente y el romance, pese a seguir sin ser creíble, no es demasiado meloso. La trama ha mejorado y ha dado un cambio de rumbo interesante, la pega es que no se profundiza mucho en este cambio ni en el mundo vampírico. Es mejorable, pero interesante para todos aquellos que no hayan leído nada del tema.

Y ya para terminar, os dejo con mi avance en Goodreads:



(Repito lo que dije en la ocasión anterior: las portadas de este libro me parecen horribles, casi ninguna se salva)

PUNTUACIÓN...2'5/5!


Primeras Líneas...

miércoles, 25 de octubre de 2017

Mis blogs favoritos y por qué los sigo, Parte III

¡Hola a todos!

Ayer estaba pensando entre si publicar un nuevo Frases Memorables o una Viñeta del lector, pero ninguna de las dos me apetecía mucho. Tengo un par de BookTags pendientes por hacer, pero eso requiere mucho tiempo. También tengo a medio hacer la entrada sobre mi biblioteca, pero eso sí que necesita tiempo. Y bueno, como no me apetecía hacer lo de siempre, pues he decidido traeros una nueva entrada de esta sección: Mis blogs favoritos y por qué los sigo. 

Hace ya unos cuatro meses que publiqué algo en esta sección, pero vaya, no es una sección que haga periódicamente, solo cuando me apetece, así que...En fin, sobre esta entrada. Creo que el título deja bastante claro sobre qué voy a hablaros, pero por si alguien necesita que se lo explique más claramente, esta entrada consiste en una presentación de mis blogs literarios favoritos. Os contaré por qué me gustan y por qué merece la pena seguirlos. Como hay bastantes a los que quiero mencionar, he decidido que haré las entradas de cinco en cinco, que tampoco quiero saturaros. Además, como ya dije en  ocasiones anteriores, para que no haya quejas, os informo que los iré mostrando por orden de antigüedad, empezando por los blogs que sigo desde hace más tiempo.


Espero que os guste la entrada y que os animéis a seguir alguno de estos blogs, porque realmente merece la pena :) 




Jungla de papel, de Facu Tedesco
Os presento a Facu Tedesco del blog Jungla de papel. Hasta  ahora siempre os había recomendado blogs de reseñas, pero el de Facu es un poco diferente. Tiene reseñas, por supuesto, muy concisas y bien explicadas, pero no es su especialidad. Lo que más podéis encontrar en el blog de Facu es información: iniciativas que se organizan, sorteos literarios, novedades editoriales, lecturas conjuntas y sobre todo, eventos. Eso sí, todo relacionado con Argentina, pues Facu es de allí. Me gusta seguir sus pasos porque es como dar un vistazo a qué sucede en el mundo literario al otro lado del charco. Me sorprende que se organicen tantas cosas por allí, además, me parece interesante ver qué libros hay por allí que no llegan a nosotros. Por último, hacer referencia a las entrevistas que realiza de tanto en tanto a algunos autores, unas entrevistas muy interesantes y completas. ¿Os animáis a darle un vistazo a su blog?


Y este es el blog de Seveth, una chica muy carismática y agradable, fan de Doctor Who, que siempre está pululando por mi blog. Seveth hace reseñas de libros de un montón de géneros (aunque sé que lo tuyo es la romántica y la fantasía) y sus reseñas son de esas que van al grano, algo que últimamente agradezco mucho porque no tengo tiempo de nada. A mí ya me ha convencido con un par de libros, recientemente tras su reseña me he apuntado a mis pendientes el de Un yanqui en la corte del rey Arturo y eso ya tiene mérito porque ya sabéis que me cuesta lanzarme a leer un clásico. También por recomendación suya he leído Yo me he llevado tu queso, una novela entretenida de la que tengo pendiente la reseña. Por cierto Seveth, ¿al final leerás Seraphina?


Esta es otra de mis recomendaciones. Clara es una joven argentina muy simpática, fan de Cazadores de sombras (Magnus <3) que en su blog se dedica casi en exclusiva a las reseñas. Sobre todo, podéis encontrar reseñas de libros que acaban de salir, novedades, y es que Clara colabora con un montón de editoriales (algo que entiendo perfectamente, teniendo en cuenta el precio de los libros allí), pero, y eso es algo que valoro mucho, las reseñas de Clara son muy sinceras, y si un libro no le ha gustado, no le ha gustado. Además, de tanto en tanto hace algún debate interesante, algo que me parece muy entretenido. ¿Qué hacéis que no la estáis siguiendo ya?


Torre de babel, de Babel
No sé por donde empezar a hablar de las maravillas de este blog. Babel es una chica muy cercana que está en la blogosfera desde 2010. Tiene un blog precioso y muy cuidado, que actualiza con frecuencia y muy recomendable. Babel es una romántica empedernida (aunque también te gusta la fantasía, no digas que no) que escribe reseñas muy apasionadas. Si buscáis recomendaciones, este es vuestro lugar, pues Babel es de las que solo reseña libros que le hayan gustado (y ya son muchos, no sé cómo lo hace). Babel es una lectora como pocas, no sé de donde saca el tiempo, no solo para leer, sino para hacer fotos preciosas de sus libros. Estoy enamorada de sus composiciones, de verdad que son geniales, ¡y eso que no tengo Instagram! Así que si buscáis una cuenta a la que seguir, la suya es una buena opción. A todo eso hay que sumarle el genial Reto-In (que espero que se retome pronto)  y sus originales títulos de las reseñas o despedidas (muy fan). Además, añadir que tiene un blog de reseñas de libros en inglés, Literaria...que no sigo porque el inglés no es lo mío. Pero seguro que lo encontraréis interesante si os gusta el idioma. Ahora que la conocéis, tenéis que seguirla sí o sí. Por cierto Babel, ¿qué tal el libro de piratas?



El blog de Paopayu, de Paola A.
La última recomendación del día es el blog de Paola, de Venezuela. A diferencia de los demás, este blog es un poco miscelánea y quizás por eso me gusta tanto. Paola reseña no solo libros, sino también series, animes y películas. Mi lista de animes pendientes es tan larga por culpa suya. No sé, tanta variedad me gusta porque no es lo mismo de siempre. Además, os lo creáis o no, no siempre coincidimos en gustos (por no hablar de que ella es muy de novela romántica), pero aún así, es interesante leer opiniones diferentes. Ahora se ha tomado un mes de vacaciones y no está muy por aquí, pero estoy segura de que volverá con las pilas cargadas. Por cierto Paola, para cuando pases por aquí, te recuerdo que tienes esta entrada pendiente :P

Y estas son mis recomendaciones de hoy. ¿Conocíais alguno de estos blogs? Si no es el caso, espero que les deis una oportunidad.

domingo, 22 de octubre de 2017

Saga Medianoche, Libro I: Medianoche, de Claudia Gray

Ya sabéis que no soy muy fan de las relecturas, pero decidí hacer una excepción con esta saga porque:
a) Cuando la leí en su momento me había gustado mucho
b) Al fin había conseguido todos los libros en papel (Aunque Balthazar lo tengo en catalán)
c) Me apetecía leer algo del género paranormal.
d) ¿Qué mejor para un parón lector que una relectura de unos libros que te gustaron?

El resultado de leerlo ha sido recordarme por qué es mejor no hacer relecturas y dejar los buenos recuerdos como estaban.

Título Original: "Evernight"
Título: Medianoche (Medianoche 1)
Autor: Claudia Gray
Traductora: Laura Martín de Dios
Páginas: 357
ISBN: 978-84-8441-445-2
Precio: 14,95€
Fecha publicación: 03/2012
Idioma: Español
Colección: Ellas montena

Sinopsis:
Un internado donde nada es lo que parece.
Dos jóvenes atraídos por una fuerza magnética.
Un secreto oscuro y peligroso.
Y una única certeza:
entregarse al amor es jugar con fuego…

En Medianoche, un sombrío edificio de estilo gótico, los alumnos son listos, visten con elegancia y están inquietantemente ávidos de toda novedad. Los padres de Bianca han conseguido una plaza como profesores, pero ella es consciente de que no termina de encajar. Cuando conoce a Lucas, un joven de un atractivo enigmático, Bianca no podrá evitar interesarse por él... aunque todo apunte a que debe andarse con cuidado. Y hay secretos que los podrían separar, le dice Lucas, secretos que le harán cuestionarse sus creencias más firmes.

Opinión:
Impresión: Instalove.

No sé por dónde empezar. De verdad que no lo sé. Estaba muy ilusionada con esta lectura, pero es que ahora mismo soy incapaz de entender cómo me gustó tanto. De verdad, que no lo entiendo. Seguramente, sea culpa del tiempo, que lo idealiza todo. O de que ahora tengo más experiencia lectora y me fijo en cosas en las que antes no me fijaba. Meh.

Podría hacer una crítica destructiva, una lista de cosas que no me han gustado, con spoilers y haciendo una risa malvada. Pero no lo haré. No estoy de humor, no me apetece y no merece la pena. Así que os hablaré del libro un poco a grandes rasgos.

Empezaré por el romance. No me ha gustado. Lucas y Bianca se enamoran demasiado rápido, sin conocerse. Solo se han visto una vez y Bianca ya está obsesionada con él. No es un romance en absoluto creíble. Como mucho hay atracción y tensión sexual no resuelta entre ellos, pero ya está. La autora no me va a convencer de ninguna manera que ambos están enamorados porque no es así, solo se atraen. Y es que son tan diferentes que en la vida real no pegarían ni con cola. Además, no saben nada del pasado del otro.

Dejando de lado el romance, Lucas no me ha convencido. Es el prototipo medianoche (esta es una expresión que se repite constantemente) de chico malo, sexy y misterioso. Y sobreprotector. A ver, que está bien construido y tiene sentido que sea sobreprotector, pues cree que es el único que sabe que hay vampiros en Medianoche. Pero aún así, a mí no me ha convencido. También puede ser en parte porque, más allá de que es perfecto y que sabe besar muy bien, no sabemos mucho de él. 

Porque las mujeres somos seres indefensos que constantemente necesitamos que nos protejan.

Bianca tampoco me ha gustado. Lo que me ha molestado ha sido su actitud de sabihonda me crispaba los nervios, siempre lo quería hacer todo a su manera y tenía algunos prontos que no estaban bien. Como cuando critica a una profesora porque empiece sobre la literatura relacionada con los vampiros en lugar de la literatura sobre fantasmas. Y yo en plan, "¿pero qué más da?" O cuando desvía la atención de un amigo para que se vaya y pueda estar más tiempo con Lucas. Son cosas que no están bien.

Pero vaya, como ya he dicho muchas veces, que los protagonistas caigan mal no implica necesariamente que la novela no me guste. Y es que Bianca también tiene sus cosas buenas. Me ha gustado su afición por la astronomía y cómo se calla durante toda la primera mitad del libro su secreto, además del cariño y de la buena relación que tiene con sus padres.

De los demás, quiero destacar a un personaje que me ha gustado mucho y es Balthazar (wiii, hay un libro dedicado solo a él <3). De verdad, me ha parecido un chico maravilloso: dulce, atento y preocupado (sin ser sobreprotector), listo, guapo y fuerte (sin ser perfecto) y con un gran corazón. Soy #TeamBalthazar, sin ninguna duda. Además, su amistad con Bianca no es tan precipitada como la de Lucas, sino que se va desarrollando poco a poco. Y pese a todo, no pierde su aura de misterio.

En cuanto a la trama, es muy interesante para todos aquellos que no hayan leído nada de vampiros. Se desarrolla bastante bien y con ritmo, aunque se centra demasiado en la relación amorosa. No es algo novedoso ni rompedor,  pero si no has leído nada sobre el tema es la saga perfecta para empezar porque contiene todos los tópicos habidos y por haber y además, no es de terror (puede que para algunos el hecho de que no sea de terror no sea algo relevante, pero para otros sí. Por ejemplo, a mí me costó mucho decidirme a leer Crepúsculo porque pensaba que era de terror). Por otra parte, si ya has leído algo de vampiros, este libro no te va a aportar nada en absoluto.

Sobre la ambientación y la cultura vampírica, bastante decepcionante. Sí, entiendo que es el primer libro y que por eso no se dan todos los detalles, eso me parece perfecto. Mi queja está en que hay muchas cosas que no me han terminado de encajar y me ha molestado que la protagonista no supiera mucho más del tema.

Por otra parte, no le veo sentido de ser a la Academia Medianoche. En teoría está allí para que los vampiros se adapten a la vida actual, pero excepto la clase de Tecnología moderna, no sé de qué les sirven las otras clases. Es como un instituto normal. ¿Qué utilidad tiene enseñarle a un vampiro de 300 años el libro de Drácula, de Bram Stoker? ¿O a un vampiro de 30 años enseñarle cómo funciona un teléfono [mi madre tiene cincuenta y sabe hacer funcionar un teléfono, no entiendo cómo no se han adaptado]? Por no hablar de que no se puede enseñar de la misma forma qué es Internet a un vampiro de cien años que a otro de ochocientos. Me parecen unas clases muy ineficientes. ¿Y cómo van a aprender sobre el mundo moderno en un sitio aislado, sin ningún tipo de modernidades? Por no hablar de compartir clase con alumnos humanos, que está bien para aprender a convivir con los humanos pero es completamente ineficaz para hacer explicaciones.

En conclusión, un libro entretenido, perfecto para empezar a leer algo sobre vampiros contemporáneos, con unos personajes con los que no terminas de empatizar y con un instalove como una catedral. Falta un poco más de profundidad sobre la cultura de los vampiros, pero supongo que se desarrollará más en los siguientes libros. Por mi parte, voy a seguir con la saga, pero solo porque tengo todos los libros en papel. Espero que mejore...

Y vosotros, ¿qué opináis? ¿Habéis leído muchos libros juveniles de vampiros? ¿Me recomendáis alguno que aporte algo nuevo? Si leísteis el libro, ¿os gustó Lucas? ¿Coincidís conmigo en la utilidad que tiene la academia?

Y ya para terminar, os dejo con mi avance en Goodreads:


(Es increíble, pero en esta ocasión, creo que la portada en español es de las que más me convencen...)

PUNTUACIÓN...2/5!

Primeras Líneas...

jueves, 19 de octubre de 2017

Frases memorables: Cómo no ser una drama mamá


"Las madres pueden adivinar cosas imposibles con sólo mirarte a los ojos"

No creo que sea necesario añadir nada más.

Creo que todos estáis de acuerdo con esta cita.

No sé cómo lo hace mi madre, pero es así. Es capaz de analizar cada pequeño gesto de mi rostro, captar todos los matices de mis palabras, entender mis silencios. Sabe qué me pasa incluso antes de que lo sepa yo. Algunas de las cosas que hace me dejan de piedra. Siempre recuerda cuando tengo dentista/médico/hora con lo que sea. Recuerda las cosas que me gustan. Sabe cuando me ha venido la regla. Me pregunta acerca de mi día. Pero no es eso. Son los pequeños detalles. La forma en que coloca los cojines sobre mi cama cuando no tengo tiempo de hacerla. El hecho de que se le ocurra comprarme un libro porque sí (lo hizo solo una vez y justamente ya lo había leído, pero la intención es lo que cuenta). El hecho que por la noche se quede a ver una película que no le está gustando solo porque a mí me hace feliz. Incluso el hecho de que quiera que la acompañe a sitios en coche solo para pasar un rato conmigo.

Y eso que nos llevamos fatal. De verdad, no os creáis que somos una familia idílica. Con mi madre chocamos constantemente y discutimos día sí día no. Peleas de las grandes. Pero pese a todo, mi madre me conoce mejor que nadie. Me lee como un libro abierto.

Así que este libro al que pertenece la cita pertenece al libro, Cómo no ser una drama mamá, me encantó, pues me sentí muy identificada. Imaginaos lo que me gustó, que se lo recomendé a mi madre, ¡y se lo leyó! ¡Eso es inaudito! Os aviso desde ya que no es estilo novela, pero tampoco es un libro de frases. Cada capitulo está encabezado por una frase "típica de madre" y la autora se dedica a narrarnos algunas anécdotas relacionadas con esa cita. Sin duda, se profundiza mucho la relación madre e hija y lo mejor de todo: te ríes un montón. Yo os lo recomiendo. Si os interesa saber un poco más acerca de él, aquí os dejo el enlace a la reseña, espero que os animéis.

Y vosotros, ¿también tenéis una relación especial con vuestra madre?

domingo, 15 de octubre de 2017

Baby doll, de Hollie Overton

La verdad es que el tema de secuestros no lo he tocado mucho, así que esta novela me apetecía. Me habían hablado muy bien de La habitación, un libro que tengo en casa, pero la reseña de Baby doll de Mientrasleo, según la cual esta era una versión light. Y tan light. demasiado. Además, me llamaba el tema de que fuera un libro de personajes femeninos, saber cómo se reintegra uno en la sociedad tras vivir algo así y sobre todo el papel de los medios que explotan el morbo. Por desgracia, la novela me ha decepcionado.

Título: Baby Doll
Autora: Hollie Overton
Editorial: Suma de letras
Encuadernación: Rústico con solapas
Páginas: 400
Precio: 18,90 euros

Sinopsis:
Raptada a las puertas de su instituto, Lily ha estado aislada del mundo durante ocho años. Ha dejado de ser adolescente para convertirse en una mujer en la pequeña prisión del sótano en el que vive. Su hija Sky no ha conocido otra vida.
Pero, un día, su captor olvida echar la llave a la cerradura.
Esta es la historia de lo que sucede luego...
... a Lily, a su hermana gemela, a su madre, a su hija y a su secuestrador.

Por qué este título...
"El mundo no me había estropeado todavía. Yo era pura. Inmaculada. Es lo que me dijo después. Su mujer andaba por casa en ropa de deporte. No se depilaba las piernas. Se enfadaba si llegaba tarde a casa y sis e tomaba unas cervezas de más en el Rotary Club. Le contestaba. Cuando tenía la regla, nada de sexo. Su peso siempre fluctuaba y no le hacía caso cuando él le decía cómo debía vestirse y peinarse. Y yo era completamente suya. Una chica que nunca decía que no.Era la chica que obedecía todas sus peticiones. Era su muñeca, su baby doll, perfecta y obediente."

Opinión:
Impresión: Aburrido

Este libro empieza en el punto en que muchos terminan: cuando Lily consigue escapar del sótano en el que había estado ocho años encerrada y la policía coge a su captor. Y bueno, a la conclusión a la que he llegado tras terminar el libro es que si los demás libros terminan en este punto es por algo.

Y es que no ha pasado nada interesante en todo el libro. Simplemente, vemos cómo es la reinserción de Lily en la sociedad, lo duro que es para ella aceptar todo lo que le pasó. Lo que nos da a entender la novela es que Lily no es la única perjudicada de su secuestro. Su madre y su hermana Abby tienen un gran peso en la novela. Son unos personajes rotos, que no pudieron superar la desaparición de Lily, y ahora que ha vuelto, les cuesta mucho creerlo y aceptar todo lo que le pasó.

Sin duda, si hay algo que está bien trabajado en la novela son los personajes. Todos tienen mucha profundidad y me ha resultado muy interesante descubrir cómo se las apañan los familiares de las personas desaparecidas. La madre de Lily, por ejemplo, se convirtió en una sombra de lo que era, una mujer débil,  apagada y promiscua. Abby por su parte, está llena de odio, primero hacia sí misma y luego contra el captor de Lily, pero hasta el punto que roza  la locura. Lily, por el contrario, me sorprendió por su entereza. Sin duda, había tenido mucho más tiempo que su familia para asumir lo que le había pasado, pero de verdad, a veces parecía que era Abby la que había estado encerrada, tan desquiciada como está. Aún así, son personajes muy bien construidos y todo encaja con su personalidad.

Lo que me ha decepcionado más ha sido la trama. No sucede nada. Absolutamente nada. De verdad, estaba desquiciada por que pasara algo, tanta tranquilidad no me parecía normal, tenía que estallar algo en algún momento. Pero no. Sí, Abby hace algo inesperado, pero a parte de eso, nada. De verdad, no entiendo a los críticos que etiquetan este libro de "thriller". Como mucho puede entrar en la categoría de drama (pese a que no me ha parecido demasiado dramático), pero es que "thriller" no lo es ni en pintura. ¡Pero si no hay ningún tipo de tensión! ¡Ningún misterio! Así que me he aburrido bastante.

En los primeros capítulos capturan a Rick y la verdad es que él lo tiene todo en contra. Constantemente hablan de lo inteligente y previsor que es, así que esperaba que se guardara algún as en la manga, pero no es así. El único que tiene lo desperdicia inútilmente. De verdad, me pareció un hombre patético, muy alejado de la imagen de mente criminal que nos quieren hacer creer que es. Que sí, que me gusta esa idea de "cualquier persona normal en el fondo podría ser una psicópata", pero aún así, esperaba más de alguien capaz de llevar una doble vida, algún tipo de Plan B.

Eso sí, el libro es increíblemente realista, hasta el punto de parecer una crónica. Me lo creo todo. La autora se ha documentado muchísimo. Me creo completamente que lo que pasa tras escapar de un cautiverio es exactamente así: los sentimientos de la familia, cómo Lily se incorpora lentamente, el juicio, la prensa, etc.

En cuanto al periodo de cautiverio, es un tema que se pasa muy por encima. No hay ningún tipo de descripción al detalle ni ningún flashback morboso, así que para los que sois de estómago débil no será ningún problema. Eso sí, el problema de saltarse todo esto es que no hay drama, al contrario, el hecho de que Lily regrese es motivo de alegría, no de pena. Como veis, aburrido.

Otra cosa que me ha parecido muy bien desarrollada es el triángulo amoroso Abby-Wes-Lily. ¿Un triángulo amoroso, de verdad? Sí, y está muy bien desarrollado y tiene sentido. Wes fue el novio de Lily antes de que la seceustraran, pero después de ello, forjó una gran relación con Abby hasta el punto de terminar juntos. Me ha encantado cómo está narrada esta relación porque es muy lógico todo. Cómo Lily tiene que congeniar la imagen idealizada que tenía de Wes con el presente. Cómo Abby siente su relación con Wes como una traición. Cómo Wes sabe lo que quiere pero no quiere herir los sentimientos de nadie.

Por último, el final me ha resultado algo agridulce, y es que me ha parecido demasiado idílico. Con lo realista que había sido la novela hasta este punto, creo que el epílogo sobra completamente. Que sí, entiendo el mensaje de superación, pero no lo comparto. No me lo creo. Es todo demasiado bonito para ser verdad. Que entiendo que ha pasado el tiempo y tal, pero es que hay gente que no supera una cosa así. Que sí, que muchos siguen adelante, pero siempre te quedan cicatrices y eso aquí no lo vemos.

En conclusión, un libro que me ha sabido a poco. Esperaba una historia con mucho drama y no ha sido así. Es un libro realista, con una gran profundidad en los personajes y que trata todo el tema de qué pasa después de sobrevivir a un secuestro a la perfección. Pero la trama es bastante lineal, no hay sobresaltos y no consigue emocionar. A mí, me ha decepcionado porque esperaba más.

Y vosotros, ¿qué opináis? ¿Por la sinopsis pensabais que sería algo así? ¿Alguna recomendación de un libro sobre este tema? ¿Creéis que una situación así se puede superar sin que deje marca?

Y ya para terminar, os dejo con mi avance en Goodreads:


PUNTUACIÓN...2'5/5!

Primeras Líneas...